- Amanda Biòt : Masquetas e utopia, de quauqueis òbras de quauqueis escrivans marselhés, de Victor Gelu a André Roussin
L’Occitània es país pantaiat, l’utopia pasmens serà pus sovent amorosa que politica.
En mai d’una parentat d’inspiracion entre escrivans occitans, aquí marselhés, trobam la nafradura d’òmes que son identitat fonsa es obligatoriament mespresada per son identitat oficiala (p. 57).
- René Rougerie : Figuras de Saint-Pol-Roux
« Saint-Pol-Roux escriurà a André Suarès : « Siam lei dos poètas dau soleu » ».
Escriu que « L’òme es sota la masqueta » (p. 66).
- Robert Parienté : André Suarès e la Mediterranèa
« Sa votz veniá de tròp aut per trobar un resson dins lo palun dei letras. » « Trobèt pas son Eldorado. » (p. 82).
- Francisca Mancebo : Jòrgi Reboul : Premiers itineraris en poesia
Un estudi literari, lingüistic dei premiers recuelhs poetics de J. Reboul, qu’« Avèm l’impression que sei començaments dins l’escritura son essenciaus a la comprenença de l’univers poetic qu’estructurèt tot dau lòng de son òbra » (p. 90).
- Jean-Xavier Ridon : Antonín Artaud e la cultura deis Indians Tarahumaras
« Çò que me prepausi d’analisar, es lo biais de rapòrt que lo poèta establís amb aquela exterioritat » e de citar : « Lo tèma dau viatge rejonh alora aqueu de l’identitat » (p. 110).
- Pierre Grau : Pèire Rouquette, òme de letras divulgator de la cultura catalana a Marselha
« Es subretot un periodista abondós, en francés e en òc (...) desvelopant lei dos tèmas de la cultura provençala e occitana, e aqueu de la cultura catalana, que recampa dins la transcendéncia d’un Umanisme mediterranèu » (p. 122).
- Amanda Biòt : Escriguèron ambé la mar
Toi dos foguèron marins, Georges Blond e Edouard Peisson. « Fa bòn córrer lo monde », escriu Peisson, mai l’emocion dau torista es paura que, ditz Blond, « …çò que manca es essenciau. Es tot bèu just l’inseguretat » (p. 129).
- Jeannine Baude : Louis Brauquier, Gabriel Audisio, una amistat exemplària
« … leis escrichs, lei viatges, leis exilis, leis amors que n’en convèrsan regularament leis dos autors dessenhan un retrach dei pus pivelants de nòstra vila, ambé son orizont estendut a Mediterranèa, a la Grècia antica, ai terras luenchencas » (p. 140).
- Joan-Glaudi Latil : Lo roman policier marselhés a l’ora d’uei
Escrichs en occitan o en francés, lei romans policiers marselhés dison : « Òc, avèm de problèmas, òc la misèria es un andicap seriós, mai l’impossibilitat de jogar son ròtle de ciutadan l’es tanben, e aquò es un mau importat. ». E lo mesprés de la lenga occitana a de consequéncias sus la qualitat de l’escritura francesa (p. 148).
- Maria Angeles Cipres : Lectura dei poèmas de Pierre Garnier : Marseille, un reportatge (1993)
« Pierre Garnier es un poèta dau Nòrd, considerat coma l’iniciator de l’espacialisme en França ». « Lo centre dau recuelh es lo mot Marselha. Coma dins tot païsatge urban o de campèstre, lo poèta sotalinha sa dobla dimension orizontala e verticala » (p. 166).
|
